De AWBZ-zorg (kompas)

Het CIZ of BJZ beslist over de zorg

Het CIZ bepaalt meestal voor welke vorm van hulp of zorg iemand in aanmerking komt: het indicatiebesluit. Iemand kan ook een indicatie krijgen voor meer dan één soort zorg, bijvoorbeeld verpleging én persoonlijke verzorging. Voor jeugdigen met een psychiatrisch probleem stelt het BJZ de indicatie.

Het zorgkantoor regelt de zorg

In elke regio regelt één zorgkantoor dat iemand de zorg krijgt zoals dat in het indicatiebesluit staat.

Grondslag als voorwaarde voor aanspraak

Om voor AWBZ-zorg in aanmerking te komen moet iemand een lichamelijke, psychogeriatrische of psychiatrische aandoening of beperking hebben. Of een verstandelijke, lichamelijke of zintuiglijke handicap. Dit worden de AWBZ grondslagen genoemd. De soorten AWBZ-zorg zijn:

• begeleiding,
• behandeling,
• persoonlijke verzorging,
• verblijf,
• verblijf en behandeling,
• verpleging,
• vervoer,
• voortgezet verblijf.

Dit worden functiegerichte aanspraken genoemd.

De essentie: het doel van de zorg

Het gaat om het doel van de zorg die geleverd wordt, niet om wat voor soort instelling de zorg levert. Behandeling kan bijvoorbeeld worden gegeven om een aandoening, stoornis of beperking te verminderen of verergering te voorkomen. Bij begeleiding wordt de beperking als een gegeven beschouwd en de gevolgen ervan voor de zelfredzaamheid gecompenseerd. Bijvoorbeeld door een verstandelijk gehandicapte te helpen met het organiseren van zijn dagindeling.

Inhoud van zorg hangt samen met het doel ervan

De inhoud van een functie kan heel verschillend zijn, afhankelijk van het doel. Begeleiding van iemand met een hoge dwarslaesie kan gaan om praktische hulp. Wanneer een verzekerde een verstandelijke beperking heeft, kan het gaan om het structureren van de dag.
Iemand kan aangewezen zijn op een individueel bepaalde mix van functies. Dat hangt helemaal af van de aard van de aandoening, stoornis, beperking of de sociale omgeving.

Overlap in soorten zorg: 80/20 regel

Het bestaan van enige overlap tussen twee functies is niet erg. Meestal is het duidelijk dat bepaalde zorg tot een bepaalde functie behoort. Maar soms kan een klein deel van de totale zorg eenvoudig meegenomen worden bij de overige zorg. Bijvoorbeeld het kammen van de haren bij verpleging. Voor het deel van de zorg waarvan echt niet duidelijk is of het tot de ene of tot de andere functie behoort, is de meest praktische benadering die zorg tot de functie te rekenen waartoe de rest van de activiteiten ook behoren. Dat is de zogenaamde 80/20 regel.